Gözlerin Delal, Kaderlerinin ve kederlerinin bedbahtlığından, Binyılların unutulmuşluklarından, Ve yalnızlıklarından, Kimsesizliklerinden ve korkularından Dağlara sığınmış köylerimizin Kapkara gecelerinden mi çaldı karasını? Gülüşün Delal, Diyarbekir’in Bıçkın, Hoyrat, Sevdalı Kırık Hançer yaralı Kekolarından mı emanet kaldı sana? Hele beni öldürmeye yeminli Öyle karşımda durup bakışın? Yapma, diyordum Delal Etme bu Nazı. Sonra, Gözlerinin içine bakarak söylemeye korktuğum Bir türkü oluyordun dilimde: “Delal’é lé Besé Delalé Té Ez küştim Li Bejn u Balé” Ve artık, Sebeb-i Katli Fermanım oluyordun. Benliğim, SEN’sizliğim Yalnızlığım, Utangaçlığım, Saklankaçlığım oluyordun. Ve Zap gibi Hırçın, Deli, Asi oluyordun Delal.
“BEN” diyordun: “Buralara, bu Zamana ait değilim!” Ve beni bırakıp, gidiyordun… Eski zaman Dengbejlerinden kalma, Sözleri hiç yazılmamış Bir türkü olup sana sesleniyordum: “Delal’é lé bébexté Wé gavé ez ne girti buma Desté min ne girédaye buna Ezé bihatama konaxa baveté Miné bigota delal ya mine Delala dilé miné. Delal’é lé bébaxté Xayiné, evindaré tu zani wé gavé ez girti me Wan çavén reş li min negré. Negré , wezé bimrim.” Gitme diyordum Delal, Gidersen ölürüm. Ama, gidiyordun…kalan Ben, giden Sen oluyordun hep. Adı Yasak Sevdam oluyordun Delal. Sen Yar oluyordun, ben yaralanıyordum. Yaralarıma bastığım, Sevda Eşkiyalarının herdém zulalarında bulunan Bir tutam kaçak tütün oluyordun. Zemheri kışımda Delal, Işkın kadar ekşimsi, Çağla kadar acımtırak Ve gözlerin kadar ıslak bir Bahara özlemim oluyordun.
Sonra, İplik-iplik bir yağmur oluyordun. Islatıyordun beni. Islandıkça yaşlanıyordum. Yaşlandıkça büyüyordum… Rüzgâr oluyordun sonra Delal, Dağlardan, dağlara esip Berfinleri selamlıyordun. Çoban ateşlerini harlayıp, Kavallarına nefes oluyordun. Mısra-mısra bir türkü olup, Dizelere düşüyordun. “Bıharé,Barané Hém mıjé hem dumané Delal’a min Berivan’é Bés, ji miré hem Yar’é hem Neyar’é.” Artık çocukluk düşlerimde Nergis kokulu bir Berivan oluyordun. Sıcak tandır ekmeği kokusundaki Annem oluyordun Delal Ağlıyordun… Beyaz Nar taneleri gözyaşlarını toplayıp, Kendime tespih yapıyordum. Çektikçe tanelerini Sevdadan çekiyordum. Apak göğüslerinden emiyordum yaşamı Büyütüp beni dağlara savuruyordun Delal, Z(amansız) vuruluyordum. Ve son nefesimde dudaklarımdan dökülen türkü oluyordun: “Delal’é lé Besé Delal’é Té ez küştim li Bejn u Balé.”