Açıkken gözbebeğimize yerleşen,göz yumduğumuzda gönlümüze sızan sevgi değilmiyydi bir vakitler?Bir dudağın kıpırdanışından yanağımıza akseden pembelikler,utanmalar sevgi değilmiydi yoksa?En son nezamn kızarmıştı yanağımız,uykumuzu en son ne zaman terketmiştik sevgimizi düşünmek adına?Sevgi bir iyilikmiydi,şefkatli bir cümlecik mi?Neydi sahi?Bir mektubun ilk satırımıydı,bir telefondaki ilk ses mi?İnsanı mutlu eden o ilk satırmıydı defalarca okunan,yoksa ilk satır arayışları mı tekrar be tekrarlanan?Telefondaki bir ses insanın bir ömrünü doldursa mı sevgiydi gerçekten,yoksa yeni sesler  duymaya hiç yetmeyece ömürlerin arayışları mı?Kıyme bilmek miydi yoksa,eldeki güzelliğin farkında olmak mıydı?Sevgi elkide bir acıydı,kederdi,kah hüzünle,kah mutlulukla hatırlanan...Belkide sabırdı sevgi ,affetmekti,gelecek günler adına...Sevgi bir tevbeydi,bir dirilişti nefsi öldürerek...Sev_gi,iki hece....Sevmek kelimesinden türetilen bütün öteki kelimelerin en güzeli....