Türkiye-İran sınırında askerlerce açılan ateş sonucu yaşamını yitiren 14 yaşındaki Mehmet Nuri Tamçoban’ın babası Sefer Tamçoban, “oğlunun askerlerce silahla tarandıktan sonra yaralı halde kafasına kürekle de vurularak öldürüldüğünü” iddia etti.

Van'ın Çaldıran ilçesine bağlı İran sınırında yer alan Hangedik (Xecêxatun) köyünde dün(31 Mart) akşam koyun otlatan Mehmet Nuri Tamçoban ile yanındaki kişilere Hangedik Jandarma Karakolu'na bağlı askerlerce ateş açıldı.
Açılan ateş sonucu Mehmet Nuri Tamçoban yaşamını yitirirken, cenazesi otopsi için bugün Van Devlet Hastanesi Morgu’na kaldırıldı.

Morgun önünde bugün basına bir açıklama yapan baba Sefer Tamçoban, “Oğlunun askerler tarafından hedef gözetilerek ağır yaralandığını, ardından da kafasına kürekle vurularak ölümüne sebebiyet verdiklerini” iddia etti.
Baba Tamçoban, olayın netlik kazanmasını istediklerini ve sorumlular hakkında suç duyurusunda bulunacaklarını kaydetti.

Bu arada, olayın görgü tanıklarından Ayhan Bozkaya, M. Şirin Tamçoban, Erhan Tamçoban ile Metin Tamçoban isimli köylülerin Hangedik Karakolu’nda gözaltına alındıkları öğrenildi. 
İnsan Hakları Derneği (İHD) Van Şubesi verilerine göre, İran sınırında 2008 yılından bu yana 39 kişi İran ve Türk askerlerinin açtığı ateş sonucu yaşamını yitirdi.
ah AKnews

1990′larda Türkiye’de “Kürt” kelimesini yazılarında kullandığı için hakim karşısına çıkarılan gazeteciler vardı. Ülkemizin “kurtarıcısı” darbeci eski genel kurmay başkanı Kenan Evren’in iddiasına göre karda yürürken çıkan “kart-kurt” sesinden geliyordu “Kürt yanılgısı”.

 İnanması güç ama Kürtlerin varlığı bir tartışma konusuydu, neredeyse metafizik bir bir olguydu Kürtler, uçan daireler veya Noel Baba gibi Kürtlerin varlığına ya da yokluğuna “inanmak” mümkündü.

 Mehmet Ağar’ın içişleri bakanı, Tansu Çiller’in başbakan olduğu bir  Türkiye’de Türk olmak çok zordu, Kürt olmak ise imkânsızdı. Ama OHAL ve JITEM ile kurumsallaşan faşizmin yüzünden o kadar çok özgürlük çiğneniyordu ki faili meçhul(!) cinayetlerin, işkencelerin, darbelerin ortasında Kürtçe olmadan Kürt olmanın imkânsızlığını sorgulamak da neredeyse kimsenin aklına gelmiyordu, zaten bu yapılsaydı büyük ihtimal “suç” sayılırdı. (Bkz. Kürtlerin Kürtçesizleşmesi)

 Şimdi TRT Kürtçe Konuşuyor. Bundan bir kaç yıl önce “Kürt yoktur” diyen bir devletin parasıyla Kürtçe TV yayını yapılıyor. Meseleler bitti mi? Kürtçe seçim konuşması yapılabilir mi meselâ? Mahkemeye veya notere işi düşen bir Kürt tercüman isteyebilir mi? Türkiye normalleşiyor herşeye rağmen. Birden bire olmuyor ama doğru yöne gidiyoruz yine de.

 Dostumuz Arzu Cihangir’den öğrendiğimize göre:

“Pazarlama dünyasının en önemli dergilerinden biri olan Marketing Türkiye kapak konusu olarak Kürtçe reklam ve etnik pazarlama konusunu işledi. Biraz kırmızı noktalı olan bu alana girmeleri oldukça cesurca. Dergi çıkar çıkmaz haberleri de medyada çıktı.”

 Dosyaya katkıda bulunmuş olan Arzu Hanım’ın blogunda konuyla ilgili bir röportaj var.

 Marketing Türkiye Dergisinin ilgili sayfalarına buradan erişebilirsiniz.

http://www.marketingturkiye.com/yeni/Haberler/NewsDetailed.aspx?id=12493

Kürtçe, (Kurdî veya Kurdkî) geniş Hint-Avrupa dil ailesinin Hint-İranî kolunun kuzey-batı İrani grubuna girer ve Türkiye'nin doğu ve güney doğusu, Suriye'nin kuzeyi, Irak'in kuzeyi ve dogusu ve Iranin batisinda konusulmaktadir.^{[kaynak belirtilmeli]} Orta Doğu'nun Arapça, Türkçe ve Farsçadan sonra en çok konuşulan dördüncü dilidir.

Yapı olarak Altay dil ailesine giren Türkçe ve bir Sami dil olan Arapçadan çok farklıdır. Ama hem gramer hem de bazı temel sözcükler açısından gerek Avestî ve Sankrit gibi eski diller, gerek Fransızca, İngilizce, Rusça ve Almanca gibi çağdaş Avrupa dilleri ile önemli benzerlikler arz eder. Aynı kökten gelen Kürtçe ile Farsça arasındaki benzerlik ve farklılıklar ise Latinceden türeyen Fransızca, İtalyanca ve İspanyolca arasındaki ayrılıklarla karşılaştırılabilir. Bir kısım sözcükler aynı eski İranca kökenden gelip, zamanla değişik bir evrim sonucu bugün iki dilde tamamen farklı telaffuz edilmektedir. Her iki dilin ayrıca tamamen kendilerine özgü zengin kelime hazineleri, morfoloji, fonoloji ve gramer kuralları vardır. Örneğin Kürtçede önemli bir rol oynayan adların, Fransızcada olduğu gibi eril ve dişil olarak cinslere göre ayrımı olayı Farsçada yoktur.

"Artık vakit geldi! Gömleği
            giydirelim, ha, ne dersin?"

Deniz'in ardında bıraktığı geçmiş
Hüseyin'in inancı
Yusuf'un aslanı
"ve bir gün mutlaka"
Hepsi o!

Yusuf'un ardında bıraktığı aslan
Deniz'in geçmişi
Hüseyin'in inancı
"baba, her biri oğlun sayılır"
Hepsi o!

Hüseyin'in ardında bıraktığı inan
Deniz'in geçmişi
Yusuf'un aslanı
"ben şimdi savaşmasam,
ilerde kimse..."
Hepsi o!

Artlarında bıraktıkları
Ben sen o biz siz onlar
Yaşayan Yok kimse başka
Yok kimse artık

-Duydum Deniz'in sesini:
"Türkiye'nin üç tarafı denizlerle çevrili"
Yanıtladım ben de:
"Türkiye'nin üç tarafı..."
Hepsi o!

BAĞIŞLA

Ya zamanından çok erken gelirim.. Dünya'ya geldiğim gibi, Ya zamanından çok geç, Seni bu yaşta sevdiğim gibi.... Mutluluğa hep geç kalırım. Hep erken giderim mutsuzluğa.. Ya herşey bitmiştir çoktan, Ya hiçbirşey başlamamış... Öyle bir zamanında geldim ki yaşamın, Ölüme erken,sevgiye geç.. Yine gecikmişim bağışla sevgilim.. Sevgiye on kala,ölüme beş...... AZİZ NESİN

BİRİSİ Bir şey var aramızda Senin bakışından belli Benim yanan yüzümden Dalıveriyoruz arada bir İkimizde aynı şeyi düşünüyoruz belki Gülüşerek başlıyoruz söze Bir şey var aramızda Onu buldukça kaybediyoruz isteyerek Fakat ne kadar saklasak nafile Bir şey var aramızda Senin gözlerinde ışıldıyor Benim dilimin ucunda Nahit Ulvi AKGÜN

Kürt müziğinin efsanevi simgesi
OSMAN KILIÇ -ANF

Kürt müziğinin efsanevi kadın seslerindendi… İnsan duygusundan bir daha asla silinmeyecek olan bir mühürdü onun tınıları. Ayşe Şan dediklerinde, radyonun başına toplanırdı cümle Kürtler. Yanık, kor gibi, kızıl kadife gibi bir sesi vardı. Bütün Kürdistan onun sesini duymak için elinden geleni yapardı, ama kimse bilmezdi yine de Eyşê’nin nasıl çileli bir hayat yaşadığı...
Oysa onun bütün yaşamı sürgünde geçmişti. Diyarbakır’dan Antep’e, oradan İstanbul’a, Almanya’ya, Bağdat’a, Hewler’e ve en sonunda yaşamını sonlandıracağı İzmir’e... Bir çile abidesi yaşamı vardı Ayşe Şan’ın. Aramızdan ayrılalı tam 10 yıl geçti.
Ölümünden sonra da üzerindeki baskı ve şiddet sona ermedi. 1996 yılında yakalandığı kanser hastalığı nedeniyle İzmir’de yaşamını kaybeden Ayşe Şan’ın son isteği olan Diyarbakır’a gömülme vasiyeti de yerine getirilemedi henüz. GERİCİLİĞE KARŞI YAŞAM BOYU DİRENİŞ Çünkü Ayşe Şan, Kürtlerin yabancısı olmadığı baskı ve şiddete, gericiliğin dehşet verici öfkesine en sert biçimde maruz kaldı yaşamı boyunca. Bir insan için her zaman “çok ağır” gelecek olan hikayesi daha çocuk yaşında başlamıştı... Eyşana Kurd, Eyşe Xan, Eyşana Eli olarak ta tanınan, Qederê ve Dayikê gibi unutulmaz şarkılara da imza atan Ayşe Şan’ın hayatı, 1938 yılında Diyarbakır’da başladı. Babası da denjbêjdi ve küçük yaşta müzikle tanıştı. Baba evinde kurulan dengbêj divanlarıyla yaşama gözlerini açan Ayşe Şan, sanat hayatına mevlitlerle, yani dini şarkılar söyleyerek başlar. Dokuz yaşında babasını yitiren Şan, çevresinin, kadınların şarkı söylemesine şiddetle karşı çıkması ve maruz kaldığı feodal baskılar nedeniyle genç yaşta Diyarbakır’dan ayrılarak Antep’in yolunu tutar. Antep’te sanat yaşamına ilk ciddi adımı atan Ayşe Şan, Kürtçenin yasak olması nedeniyle radyoda Türkçe şarkılar söylemeye başlar. İki yıl boyunca bunu sürdüren Şan, 1963 yılında sanatın merkezi olarak gördüğü İstanbul’un yolunu tutar. İstanbul’da Kürtçe ve Türkçe konserler verir. İlk ünlenen şarkısı ‘Ez Xezalım’ adlı parçadır. Kısa süre sonra çıkardığı Kürtçe-Türkçe ilk kaseti, onun tüm Kürdistan’da tanınmasına yol açacaktır. Ancak Ayşe Şan’ın tanınması, onun üzerindeki baskıları azaltmaz, bilakis artırır. Kürtlere ve Kürtçe diline yönelik tehditlerin en şiddetli dönemi olan bu yıllarda baskılara daha fazla dayanamayan Şan, Türkiye’yi terk ederek Almanya ya gider. Sürgünde sanatını sürdürmeye çalışan kadın sanatçı, burada 18 aylık kızı Şahnaz’ı yitirince direndiği baskılara bir de duygu dünyasındaki büyük yıkım eklenir. Şan’ın dillere destan “Qederê” adlı parçası bu yıllarda yazılır ve söylenir. Şan, Almanya’da geçirdiği bu dönemin ardından yeniden İstanbul’a döner. Başlangıçta iyi bir evlilik yapacak ve üç çocuk doğuracaktır ama İstanbul’daki yaşamı da hiç iyi gitmeyecektir. Üç çocuk sahibi olan Şan bu kez, Kürtçe söylediği şarkılar nedeniyle devletin baskı ve tehditleri ile karşılaşır. Bu sırada çocuklarının da kendisini yalnız bırakması üzerine 1979 yılında Bağdat’ın yolunu tutar. KÜRDİSTAN’DA CİZRAWÎ VE BERWARÎ İLE TANIŞMA Ayşe Şan’ın bazı sanatçı arkadaşlarının yardımı ile Bağdat’ın Sesi Radyosu’nda Eyşana Eli adıyla sesini duyulmaya başlar. Dönemin Hewler Valisi’nin daveti üzerine Hewler’e giden Şan burada iki büyük Kürt sanatçısı, Mehmet Arif Cizrawi ve İsa Berwari ile tanışır. Cizrawi ve Berwari ile Güney Kürdistan’ın birçok yerinde konserler verir. Ayşe Şan’ın hayatından etkilenen Cizrawi, ‘Le le le waye, Eyşane le waye, çav biçuke le waye..’ gibi Ayşe Şan’nın aşkını dilendiren şarkılar seslendirir. Ayşe Şan, kardeş ve akrabalarının ölüm tehditleri yüzünden o çok sevdiği Diyarbakır’a hiç gidemez. Çünkü yakınlarına göre bir kadının, erkeklerin bulunduğu bir ortamda şarkı söylemesi büyük bir suçtur. Fakat bir tek annesi sahip çıkar Ayşe Şan’a, ancak ananın desteği de barış için yeterli olmaz. Kaldı ki ölümünden önce son kez kızını görmek isteyen anneye akrabaları izin vermeyecektir. Öfke bununla da bitmez ve bu feodal zihniyet, Ayşe Şan’a, annesinin mezarını ziyaret etmesi için bile izin vermez. Bu olay Ayşe Şan’ın hayatında büyük bir yara açar. Ayşe Şan, bu acısını, Kürdistanlıların belleğinde, müzik duygusunda derin izler bırakan ‘Dayike’ şarkısıyla dillendirir. DAYİKÊ İLE ANALARIN ÇIĞLIĞINA DÖNÜŞTÜ Ayşe Şan ‘Dayike’ ile artık Kürdistan’daki tüm annelerin yüreğinin sesi olmuştur. Kendi yaşamında tanık olduğu Kürtlerin acı ve baskı dolu yaşamını şarkılarında dilendiren Ayşe Şan, yine de bütün acılarını vakur bir şekilde karşılayacak ve şunları söyleyecektir: “Ezilmişlik, kendisiyle beraber büyük acı ve keder yaratır. Eğer bizim de özgür bir ülkemiz olsaydı, halkımız da kendi değerlerinin kıymetini bilirdi. Biz halkımız ve ülkemizin ezilmişliğine feda olacağız...” Ayşe Şan'ın acı ve keder dolu yaşamı yakalandığı amansız kanser hastalığı nedeniyle 18 Aralık 1996 tarihinde İzmir’de son bulur. Doğduğu yer olan Diyarbakır'da gömülmeyi vasiyet etmiş olmasına rağmen, bu isteği yerine getirilmez. Ayşe Şan’ın belleklerde derin izler bırakan bazı şarkıları şunlardır: Lê lê bêmal, Lorkê lorkê, Daykê qurban, Qederê yar, Cemîle here were, Xezal, Lê lê dînê, Xivşê, Kirasê te melese, Yar Meyro, Derdê hewiyê, Hepsîyo, Min tu dibu, Memê Alan, Nazliyê ve Wey Saliho Kurmam... DAYİKÊ
Şivan Parwer de dahil çok sayıda ünlü Kürt sanatçısının seslendirdiği Şan’ın Dayikê parçası: Dayîkê qorban ava çemê Diyarbekir îro diherike leme leme eeee Dayîkê qorban pêl li pêlê dixe davê keleme Wele îro dayîka min nexweşe waya min turine Hêsrê çavê mi dêrana xwedê weke baranê biharê diherike, nasekine Hey wax dayê xerîbim dayê, hey wax dayê nemînim dayê, Hey wax dayê bêkesim dayê, bê te kesê min nemaye li vê dunyayê ez bimrim dayê QEDERÊ Şan’ın her zaman dillerden düşmeyen parçası “Qederê” Were yar... Qederê yar Qederê şer bikim mîna qederê xelkê tu ji min re nebûy yar Te ez kirim peyakê rêdurê westiyayî peyayê piyadar Tu bûy siwarekî bi rim û bi mirzaq Li ser pişta sêwîxelqê bûy siwar Yar yar yar qederê tuyê li dawiyê buye gurekî siba tu birçî ye har yar yar yar..... ANF NEWS AGENCY